Τριανταπέντε χρόνια πέρασαν από το γκρέμισμα των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής στην παγκόσμια κοινωνία μας. Η παγκόσμια εργατική τάξη αποκεφαλισμένη από την επαναστατική της πρωτοπορία όλα αυτά τα χρόνια υποχώρησε άτακτα, όπως συμβαίνει πάντα στην ιστορία μετά από μια πανωλεθρία. Αυτή η υποχώρηση συνοδεύτηκε και από τη γενική υποχώρηση της ταξικής συνείδησης στην κοινωνία, η οποία ακολούθησε τη ραγδαία ανάπτυξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, κανιβαλίζοντας όλες τις κατακτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στις σοσιαλιστικές χώρες, αλλά και στις καπιταλιστικές.
Σήμερα σε συνθήκες που το θηρίο (δηλαδή το κεφάλαιο) δεν μπορεί να χορτάσει την πείνα του από το πτώμα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του εικοστού αιώνα και αρχίζει συστηματικά να τρώει τις σάρκες του, είναι η ώρα να ξανά συστηθούμε με τον διαλεκτικό υλισμό, με τον Μαρξισμό-Λενινισμό, αφαιρώντας από πάνω του όλη την αντεπαναστατική σαβούρα, όλο τον μικροαστικό οπορτουνισμό, όλη την προδοσία των σοσιαλδημοκρατικών και κομμουνιστικών κομμάτων και να θέσουμε ξανά τις αρχές του στις επαναστατικές του βάσεις, στην προλεταριακή τους βάση. Μάλιστα στην εποχή μας, που η βιομηχανία έχει κατακτήσει κάθε πτυχή της ζωής μας, είναι σωστότερο να πούμε στην βάση του βιομηχανικού προλεταριάτου, που ακατάπαυστα μέσα στους ταχύτατους ρυθμούς της σύγχρονης βιομηχανίας, δεν αφήνει μόνο τα κόκαλα του, αλλά όλες τις λειτουργίες του σώματος του, από το μυϊκό του σύστημα μέχρι το τελευταίο νεύρο του εγκεφάλου του.
Όπως λέει και ο τίτλος αυτού του φύλλου, με την αρθρογραφία μας θα προσπαθήσουμε να συμβάλουμε στην ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης του σύγχρονου βιομηχανικού προλεταριάτου. Μέσα από τις καθημερινές εξελίξεις στην μικρή μας χώρα, οι οποίες ξετυλίγονται μέσα στις γενικότερες παγκόσμιες εξελίξεις και οι οποίες αλληλοδιαπλέκονται τόσο στενά και τόσο διαλεκτικά, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τα ιστορικά καθήκοντα του σύγχρονου βιομηχανικού προλεταριάτου. Να βοηθήσουμε καταρχήν να κατανοηθεί η ταξική διάσπαση της κοινωνίας μας μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα σήμερα, με τα ιδιαίτερα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της κάθε τάξης, τα ανταγωνιστικά συμφέροντα μέσα σε κάθε τάξη και από που πηγάζουν αυτά, ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες κάθε σύγκρουσης. Ποια είναι η σχέση της εργατικής τάξης, με τις υπόλοιπες τάξεις και ποιος ο ρόλος των πολιτικών κομμάτων όχι μόνο μέσα στον στίβο της αστικής δημοκρατίας, αλλά κυρίως ο ρόλος των κομμάτων μέσα στον στίβο της ταξικής αναμέτρησης, όπου ο αγώνας εξελίσσεται ανεξάρτητα από την μορφή του πολιτεύματος, αν είναι δηλαδή αστικοδημοκρατικό ή αστικό στρατιωτικό-δικτατορικό.
Μέσα από αυτή την ανάλυση θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε διαλεκτικά ποια είναι τα ιστορικά καθήκοντα της εργατικής τάξης και πως αυτά μπορούν και πρέπει να εκφραστούν συνειδητά από το πρωτοπόρο τμήμα της εργατικής τάξης, δηλαδή τα πιο έξυπνα, τα πιο ανιδιοτελή, τα πιο έντιμα στοιχεία, που υπάρχουν ανάμεσα της.
Μέσα από την αρθρογραφία μας θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε γιατί η εργατική τάξη είναι αυτό το τμήμα της κοινωνίας που και έχει το μεγαλύτερο συμφέρον, αλλά και την αταλάντευτη ικανότητα να φέρει εις πέρας μέχρι το τέλος τη μεγάλη αποστολή της σοσιαλιστικής επανάστασης και γιατί αυτή η αποστολή είναι αναγκαιότητα στη σημερινή εποχή, όχι μόνο για την εργατική τάξη, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Σε αυτή την πορεία όσοι μοιράζονται κοινές ανησυχίες και κοινές αρχές μαζί μας, το «φύλλο» της «Ταξικής Συνείδησης» θα είναι ανοιχτό για να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι ο δρόμος αυτός θα είναι εύκολος, χωρίς λάθη, χωρίς συγκρούσεις και χωρίς δυσκολίες. Έχουμε πλήρη συνείδηση της δυσκολίας του εγχειρήματός μας. Η ειρηνική ανάπτυξη της ταξικής πάλης τα τελευταία πενήντα χρόνια στη χώρα μας έχει εδραιώσει συνήθειες και σχέσεις πολιτικές και οικονομικές που στα πρώτα βήματα μιας τέτοιας προσπάθειας οι πρώτες αντιδράσεις θα είναι τα μειδιάματα των σταθερών αξιών στην πολιτική και την οικονομία. Αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Η επαναστατική σκέψη δεν μπορεί να γεννηθεί, παρά μόνο σε σύγκρουση με το παλιό, με το φθαρμένο και παρ’ όλη την φθορά του, η συνήθεια το έχει καταστήσει παντοδύναμο και άφθαρτο στην συνείδηση των πολλών. Γι’ αυτό στα πρώτα βήματα δεν αναμένουμε κάποια ενθουσιώδη ανταπόκριση, όμως περιμένουμε να ανοίξει η συζήτηση με όσους πραγματικά συνειδητοποιούν ότι σήμερα σε συνθήκες που το εργατικό κίνημα, αλλά και το δημοκρατικό κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναπτύσσεται, δεν υπάρχει κανένα πολιτικό ρεύμα που να συζητάει ανοιχτά με την εργατική τάξη για το πώς η ίδια θα μπει μπροστά να οδηγήσει το κίνημα μέχρι την τελική σύγκρουση με το ίδιο το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, δηλαδή με τη ρίζα του κακού.
Από τις σοσιαλιστικές ανατροπές, μέχρι σήμερα όλα τα πολιτικά ρεύματα που φιλοδοξούν να καθοδηγήσουν το κίνημα είτε διακατέχονται από μεγάλη μικροαστική ανωριμότητα, είτε από μικροαστική ιδιοτέλεια. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη, της απευθύνουν τον λόγο σαν να απευθύνονται σε ανθρώπους ανίκανους να διδαχτούν και να διαπαιδαγωγηθούν στην επαναστατική πάλη. Διακατέχονται από μικροαστική ανυπομονησία και ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα πάρει πρώτος τα ινία του αγώνα, ποιος θα μπει αρχηγός, ποιος θα ικανοποιήσει τις μικρές του φιλοδοξίες. Δεν έχουν όραμα που να αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα. Δεν έχουν σχέδιο δράσης που να κοιτάει μακριά, αλλά ανταγωνίζονται για πρόσκαιρα οφέλη, μια εκλογική άνοδο σε κάποιο σωματείο, σε κάποιο δήμο, μια κοινοβουλευτική έδρα στο κοινοβούλιο. Όλα τα πολιτικά ρεύματα σήμερα που δρουν στο κίνημα θυσιάζουν τον στρατηγικό στόχο, την κατάκτηση της εξουσίας, για μια πρόσκαιρη μικρή «νίκη». Οδηγούνται από την αυταπάτη ότι κάθε μικρή νίκη τους φέρνει πιο κοντά στην εξουσία. Γι’ αυτό και είναι τυχοδιώκτες. Γι’ αυτό και υποτάσσουν τα πάντα στην τακτική. Γι’ αυτό και αναβάλουν κάθε ουσιαστικό που πρέπει να γίνει στο κίνημα σήμερα , πάντα για το μέλλον. Ψάχνουν το εύκολο και τον γρήγορο δρόμο, δεν θέλουν να κοπιάσουν. Δεν καταλαβαίνουν ότι ένας επαναστάτης παρά την πολιτική ανωριμότητα του εργάτη, έχει να διδαχθεί πάρα πολλά και σημαντικά από τον ξεχωριστό εργάτη, αλλά και από την εργατική τάξη ως σύνολο είτε μιλάμε για τους εργάτες ενός λιμανιού ή μια χώρας ολόκληρης. Γι’ αυτό και όλοι αυτοί όταν ανοίγουν συζήτηση με την εργατική τάξη, τελικά η συζήτηση εκφυλίζεται σε χυδαία προπαγάνδα, αφού ο δύστυχος μικροαστός «επαναστάτης» απογοητεύεται από το πόσο ανίκανοι είναι τελικά οι εργάτες να πιάσουν τα «υψηλά νοήματα», ενώ δεν τους περνάει ποτέ από το μυαλό μήπως τελικά είναι αυτοί ανίκανοι να διδάξουν την εργατική τάξη στην καλύτερη περίπτωση ή στην χειρότερη μήπως δεν είναι ούτε καν ικανοί να διατυπώσουν διαλεκτικά μια ορθή σκέψη.
Μέσα σε αυτή την συνθήκη, μελετώντας τη παγκόσμια ιστορία και τις ζωές μας σήμερα, είμαστε εκατό τοις εκατό πεισμένοι ότι οι αντικειμενικές συνθήκες για να αναπτυχθεί ο επαναστατικός φορέας υπάρχει. Είμαστε επίσης σίγουροι ότι από τους υπάρχοντες πολιτικούς φορείς της χώρας μας ούτε μπορεί κάποιος να εξελιχθεί σε κάτι τέτοιο, εκτός και αν μας διαφεύγει κάτι καινούργιο και ούτε πολύ περισσότερο δεν θεωρούμε ότι κάποιος φορέας σήμερα παίζει τέτοιο ρόλο. Σε παγκόσμιο επίπεδο το πρόβλημα φαίνεται να είναι το ίδιο. Αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι όσοι άνθρωποι, πολύ περισσότερο εργάτες και μάλιστα βιομηχανικοί εργάτες που βρίσκονται μέσα σε τέτοιους φορείς δεν μπορούν να παίξουν τον ρόλο των φύτρων της επαναστατικής οργάνωσης. Μάλιστα πάρα πολλοί εργάτες που έζησαν και ζουν την απογοήτευση μέσα σε τέτοιους φορείς μπορούν καλύτερα να κατανοήσουν αυτήν την αναγκαιότητα σήμερα, αρκεί να ακολουθήσουν την λενινιστική αρχή, ότι κάτω από οποιαδήποτε συμφωνία, προσωρινή ή μακροπρόθεσμη συμμαχία, κάτω από οποιοδήποτε συσχετισμό δυνάμεων, κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη είτε γενικής επίθεσης, είτε γενικής υποχώρησης του κινήματος, είτε σε συνθήκες στασιμότητας, ποτέ η επαναστατική σκέψη δεν πρέπει να απεμπολεί το δικαίωμα είτε από θέση μειοψηφίας είτε από θέση πλειοψηφίας να διεξάγει ανοιχτή, δημόσια, πολεμική όποτε και όπως το επιβάλουν οι αρχές της, σε όποιο ιδεολογικό – πολιτικό ρεύμα το επιβάλει η ανάγκη.
Η επαναστατική σκέψη εκτός από τις περιόδους των επαναστατικών καταστάσεων είναι και θα είναι μειοψηφία στην κοινωνία, γιατί η επανάσταση πάντα θα εκφράζει το μέλλον, αυτό που θα κατακτηθεί, αυτό που οι περισσότεροι μέσα σε μια άνιση ταξική κοινωνία, μέσα στην γενική αποβλάκωση και των γενικό εκφυλισμό, που επιβάλει το σύστημα είναι αδύνατον να δουν. Η κοινωνική ανισότητα είναι η βασικότερη αιτία της ανισομετρίας που εκδηλώνεται στο επίπεδο συνείδησης στην κοινωνία, είτε μιλάμε για μια ταξική κοινωνία, όπου η άρχουσα τάξη βάζει αμέτρητα εμπόδια στην ανάπτυξη της συνείδησης της υποδουλωμένης τάξης, είτε μιλάμε για μια σοσιαλιστική κοινωνία, όπου στο πρώτο της στάδιο δεν έχει εξαλείψει τις κληρονομημένες από τον καπιταλισμό ταξικές ανισότητες, αλλά και όταν ποια τις έχει εξαλείψει διατηρεί μια σειρά από άλλες ανισότητες, όπως η ανισότητα χωριού – πόλης ή χειρωνακτικής – πνευματικής εργασίας οι οποίες προκαλούν την ανισομετρία και στο πεδίο της συνείδησης. Γι’ αυτό για όσο καιρό οι κοινωνίες θα συντηρούνε τις ανισότητες, η πρωτοπόρα επαναστατική σκέψη είναι υποχρεωμένη, το δικαίωμα της δημόσια – ανοιχτής έκφρασης της, να το περιφρουρεί. Να μπορεί να εκφράζεται σε όλες τις συνθήκες δημόσια και όσο γίνεται πιο πλατιά μέσα στην εργατική τάξη και τον λαό συνολικότερα, με σκοπό να προετοιμάζεται και να προετοιμάζει την εργατική τάξη και τον λαό για τις μέρες της οξυμένης ταξικής σύγκρουσης, η οποία θα διεξαχθεί, είτε σε συνθήκες παγκόσμιας καπιταλιστικής κυριαρχίας, όπως σήμερα, είτε σε συνθήκες γενικής αναμέτρησης δύο κοινωνικών συστημάτων, του νέου σοσιαλιστικού συστήματος, ενάντια στο παλιό καπιταλιστικό σύστημα, όπως έγινε στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και όπως θα ξανασυμβεί στο μέλλον μέσα σε νέες συνθήκες.
Σε αυτή την φάση, έχοντας στο μυαλό μας ότι «τα πάντα ρει», θα περιοριστούμε σε αυτόν τον σκοπό και νομίζουμε, ότι είναι ήδη αρκετά βαρύς για τις πλάτες μας. Με την ανάπτυξη της αρθρογραφίας μας ελπίζουμε και είμαστε αισιόδοξοι ότι θα βρεθούν νέοι άξιοι σύντροφοι και συντρόφισσες να αναλάβουν καθήκοντα στην οργάνωση της σύνταξης και της διάδοσης της «Ταξικής Συνείδησης» με εισαγωγικά και χωρίς εισαγωγικά.
Η ΣΥΝΤΑΞΗ